14 Οκτωβρίου 2017

Το Σχολείο μας στο πέρασμα του χρόνου



Το σχολείο ιδρύθηκε το 1919, το διδακτήριο στο οποίο στεγαζόταν ήταν δημόσιο και ολοκληρώθηκε το 1925. Από το 1929 μέχρι το 1952 λειτουργούσε ως μονοτάξιο και ονομαζόταν Δημοτικό Σχολείο Κόκκινου Πύργου. Το 1952 προάχθηκε σε 3/θέσιο και το 1973 σε 4/θέσιο. Το 1993 προάχθηκε σε 8/θέσιο και μεταφέρθηκε στο καινούριο δημόσιο διδακτήριο που κατασκευάστηκε από τον ΟΣΚ, για να καλύψει τις ανάγκες της συνοικίας που συνεχώς μεγάλωνε. Οι νέες εργατικές κατοικίες που ανεγέρθηκαν στην περιοχή και η παραχώρησή τους σε οικογένεις, είχαν ως αποτέλεσμα την αύξηση του μαθητικού πληθυσμού. Έτσι το 2001 το σχολείο έγινε 9/θέσιο και το 2003 υποβιβάστηκε ξανά σε 8/θέσιο. Σήμερα ονομάζεται 17ο Δημοτικό Σχολείο Τρικάλων και λειτουργεί ως 8/θέσιο. Το παλιό διδακτήριο(με τέσσερις αίθουσες) που βρίσκεται πίσω από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και δίπλα από το Νηπιαγωγείο, παραχωρήθηκε προσωρινά για πνευματικό  και πολιτιστικό κέντρο.
Ενδεικτικά ο αριθμός των μαθητών:

ΕΤΗΑΡΙΘΜΟΣ ΜΑΘΗΤΩΝ
1930-193580
1935-194083
1940-194575
1945-1950105
1950-1955100
1955-1960107
1960-1965118
1965-197084
1970-197575
1975-198085
1980-1985100
1985-1990107
1990-1995150
1995-2000180
2000-2005140
2005-2006123
2006-2007122
2007-2008138
Σήμερα το σχολείο έχει 120 μαθητές και λειτουργεί ως 8/θέσιο.
Έρευνα: Παπαγεωργόπουλος Αντώνης
Βιβλιογραφία:Τα Σχολεία του Νομού Τρικάλων, Δ/νση Π.Ε. επιμέλεια: Απ.Τάσιος, Τρίκαλα 2010

12 Οκτωβρίου 2017

Η ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΜΑΣ



Από σήμερα το σχολείο μας απέκτησε τη δική του ιστοσελίδα που σκοπό έχει να εκτείνει και στο κοινό του διαδικτύου, όσα με εκπαιδευτικό τρόπο επιχειρούμε στο σχολείο.

Φωτογραφία του Αντώνης Παπαγεωργόπουλος. 😀👨‍🏫

7 Οκτωβρίου 2017

Ο Δάσκαλος των δικών μας μαθητικών χρόνων





Αναδημοσίευση από το Χρονολόγιο του καλού  φίλου Βαγγέλη Μητράκου στο FB (κάντε κλικ στον σύνδεσμο:https://www.facebook.com/evangelos.mitrakos/posts/741134189403573) . Εκεί δημοσίευσε το σχόλιό της (ένα καταπληκτικό βιωματκό χρονογράφημα) η κα.Γιούλη Παπαδοπούλου και με την άδειά της το συμπεριλαμβάνω στην ανάρτηση.


Γιούλη Παπαδοπούλου Ο Δάσκαλος των δικών μας μαθητικών χρόνων ήταν στ΄αλήθεια ο καθοδηγητής της κάθε τοπικής κοινωνίας, ο εμπνευστής της και ο καταλύτης της. Στα δύσκολα γινόταν και η γείωσή της, όταν επρόκειτο για εντάσεις ανθρώπων. Θυμάμαι τον αείμνηστο πατέρα μου, Δάσκαλο με ευσυνειδησία και υπέρμετρο αίσθημα του ΧΡΕΟΥΣ του απέναντι στα ΠΑΙΔΙΑ, τους ΓΟΝΕΙΣ και στην κοινωνία.. Πέρα από το σχολείο , παρακολουθούσε τα παιδιά στην καθημερινόιτητά τους, ''έβλεπε'' πίσω από τις συμπεριφορές τυχόν προβλήματα της οικογένειας, μιλούσε με τους γονείς ακόμα κι αν ήταν να πάει να τους βρει στο χωράφι , διάβαζε πέρα από την ώρα του μαθήματος τα παιδιά που δεν είχαν τρόπο και βοήθεια στο σπίτι......Τις Κυριακές πάντα στο ψαλτήρι της Εκκλησίας του χωριού και τα παιδιά εναλλάξ έλεγαν το ΠΙΣΤΕΥΩ ή το ΠΑΤΕΡ ΗΜΩΝ, ανάλογα με τη σειρά τους. Τις Εθνικές γιορτές οι πρόβες για παρέλαση γίνονταν σαν μια γιορτή ! Όλο το σχολείο παρατεταγμένο τραγουδώντας εμβατήρια ( αυτά που σήμερα λένε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ οι φαντάροι μας.....) κάναμε βήμα, επειδή δεν υπήρχαν ούτε μαγνητόφωνα , ούτε μπάντες για να κρατάμε τον ρυθμό !. Μόνο δυο τύμπανα .....που όταν τα αποκτήσαμε, ήταν μεγαλύτερη η δική του χαρά, από την δική μας !!! Οι τελετές λήξης της κάθε σχολικής χρονιάς είχαν πάντα ΕΚΘΕΣΗ ΧΕΙΡΟΤΕΧΝΙΑΣ, αγοριών και κοριτσιών, που γινόταν επί μέρες στο σχολείο και την επισκέπτονταν όλοι οι κάτοικοι κι ακόμα και από διπλανά χωριά ! Και φυσικά ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΕΣ ΕΠΙΔΕΙΞΕΙΣ με παιχνίδια για όλα τα παιδι ατου χωριού !!! Οι γιορτές οι ΕΘΝΙΚΕΣ μας, περιελάμβαναν πάντα ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ, που γινόταν στο σχολείο με κανονική σκηνή, σκηνικά, ποιήματα και σκετς που συμμετείχαν όλοι. Ποτέ δεν θα ξεχάσω, τα βράδια που περνούσε με τη μητέρα μου ( Δασκάλα κι εκείνη ) στη μεγάλη αίθουσα του σχολείου, γονατισμένοι πάνω από μέτρα χαρτιού να ζωγραφίζουν με μπογιές και κάρβουνο τα ΣΚΗΝΙΚΑ !!! Και τον κατασκευαστικό τους δημιουτγικό οίστρο, να φτιάξουν το καλύτερο, με τα πενιχρά μέσα που διέθεταν....για να χαρεί το χωριό ολόκληρο, τα παιδιά του, που θα γίνονταν για μερικές βραδιές συνεχόμενες , οι ηθοποιοί των παραστάσεων του ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΜΑΣ !!! Στου σχολείου την αυλή , είχε φτιάξει κήπο με καλλωπιστικά φυτά και με ζαρζαβατικά, κι όταν κάναμε μάθημα Φυσικής Ιστορίας , αν είχαμε εξαντλήσει τα φυτά του κήπου, αρχίζαμε τις βόλτες σε κοντινά κτήματα και εκτάσεις.......κάνοντας βιωματικά το μάθημα. της επαφής μας με τον κόσμο που μας πεπριβάλλει. Εκείνο που τον ξεχώριζε ιδιαίτερα, ήταν η ΑΓΑΠΗ του για τις επιστήμες και η αγωνία του να δώσει σε μας τα παιδιά, εκείνο το φτερούγισμα της σκέψης, που την στέλνει έξω από την πεπατημένη και να μας εξωθεί σε εκρήξεις αποριών και ερωτήσεων.....Ολόκληρο εργαστήριο πειραμάτων ΦΥΣΙΚΗΣ και ΧΗΜΕΙΑΣ, είχε φτιάξει μόνος του, με δοκιμαστικούς σωλήνες, ξύλα και σχινάκια, ελάσματα και σύρματα κι ό,τι άλλο μπορούσε να εμπνευστεί, για να έχει με ΑΠΤΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ την εξήγηση του κόσμου που μας περιβάλλει για τα αδηφάγα μάτια μας !!! Η ωρα του ΠΕΙΡΑΜΑΤΟΣ ήταν η καταξίωσή του !!! Η προσήλωσή του στην μαγεία της αποκάλυψης της ΓΝΩΣΗΣ μέσα από το διαρκές εμπεριστατωμένο διάβασμα, με ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ, ΠΕΙΡΑΜΑΤΑ, ΕΠΕΞΗΓΗΜΑΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ, ήταν τέτοια, που αναπολώ πάντα με καμάρι, την ικανοποίησή του, που εκδηλωνόταν στο βλέμμα και την αετίσια διάθεσή του, κάθε φορά που ήξερε, πως είχε δώσει στα μυαλά μας φτερά για να πετάξουν στον ουρανό της γνώσης αλλά και στην καρδιά μας, την ικανοποίηση, πως ο κόσμος που ανοίγεται μέσα στις σελίδες των βιβλίων μας, ήταν μια κατάκτηση εφικτή και καθόλου ουτοπική......Πολλοί Δάσκαλοι ήσαν σαν κι εκείνον, τον Πατέρα μου ! Πολλοί επιστήμονες οφείλουν την επιμονή τους και την επιτυχία τους, σε Δασκάλους σαν κι αυτούς , που τους έδειξαν το δρόμο !!! Και πολλοί από εμάς,γίναμε ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΟΙ με την ευτέλεια, επειδή ακριβώς γαλουχηθήκακμε από την ακεραιότητα του χαρακτήρα τέτοιων ΔΑΣΚΑΛΩΝ .....

«ΟΙ ΑΦΑΝΕΙΣ»

Για την παγκόσμια ημέρα του εκπαιδευτικού
«ΟΙ ΑΦΑΝΕΙΣ» 




Φωτογραφία του Βαγγέλης Μητράκος.



(χρονογράφημα του Π . ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΥ , εφ. "ΤΟ ΒΗΜΑ" , Δεκέμβριος 1962
Οι εφημερίδες έχουν ιστορήσει το τέλος του Δασκάλου . Βροχή στο χωριό . Στάζουν τα κεραμίδια του σχολείου . Νερά στα κεφάλια των παιδιών . Ποιος θα τα προστατεύση ; Ο Δάσκαλος ανεβαίνει στη στέγη . Οκτώ μέτρα το ύψος. Στραβοπατά και βρίσκεται στο κενό . Λακωνικά έδωσε τη συνέχεια η ειδησεογραφία :
«Εξέπνευσε μετ’ ολίγον εν μέσω των παιδιών του χωρίου Σίταινα Κυνουρίας , τα οποία εδίδασκεν» .
Βασίλειος Μπουρνάκης τ’ όνομά του , ετών 32 , έγγαμος και πατέρας δύο παιδιών. Χρειάστηκε ο θάνατος για να τον προσέξουμε . Πολλές φορές που ο θάνατος φέρνει στην επιφάνεια τους αφανείς . Χωρίς το δραματικό του τέλος , στην αφάνεια θα ’μενε ο Μπουρνάκης 

2 Οκτωβρίου 2017

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΗΜΕΡΑ ΣΧΟΛΙΚΟΥ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ

17ο Δ.Σ.Τρικάλων
Ημέρα αφιερωμένη στον αθλητισμό η σημερινή, αφού η Δευτέρα 2 Οκτωβρίου έχει οριστεί από το







Υ.ΠΑΙ.Θ. ως Πανελλήνια Ημέρα Σχολικού Αθλητισμού  και το σχολείο μας, όπως και όλα τα σχολεία της χώρας διοργάνωσε εκδηλώσεις που είχαν σχέση με τον αθλητισμό. Έγινε προσπάθεια, ώστε να πραγματοποιηθούν αθλητικές δραστηριότητες, παιγνίδια και δράσεις με την  ενεργή συμμετοχή των μαθητών, τόσο στην οργάνωση όσο και στην εφαρμογή. Στην πρώτη φάση στην αίθουσα πολλαπλών χρήσεων και στις τάξεις τους οι μαθητές ενημερώθηκαν για τα ολυμπιακά ιδεώδη, την ευγενή άμιλλα και τα οφέλη του αθλητισμού. Στη συνέχεια επισκεφθήκαμε το σύγχρονο  Αθλητικό Κέντρο Πύργου, όπου μας προσφέρθηκε από τη διοίκηση της ομάδας για διάφορα ομαδικά παιγνίδια και δράσεις. Ευχαριστούμε θερμά τη διοίκηση της ομάδας ποδοσφαίρου, τον πρόεδρο και το προπονητικό τιμ για τη βοήθεια που μας παρείχαν.

1 Οκτωβρίου 2017

ΓΙΑΝΝΟΥΛΗΣ ΧΑΛΕΠΑΣ

H τελευταία του φωτογραφία του σπουδαίου γλύπτη Γιαννούλη Χαλεπά στο σπίτι-εργαστήρι του, στην οδό Δαφνομήλη 35.

Η περίπτωση του κορυφαίου μας γλύπτη Γιαννούλη Χαλεπά είναι μοναδική και άκρως διδακτική. Έχει ήδη φτιάξει το αριστούργημα του την "Κοιμωμένη" του στο Α’ Νεκροταφείο, μόλις στα 24 του, όταν εμφανίζονται τα πρώτα σημάδια της ψυχικής του ασθένειας πιθανώς κάποια ερωτική απογοήτευση σε συνδυασμό με κληρονομική προδιάθεση. Η αυταρχική μάνα του θεωρεί ότι αυτή που τον τρελαίνει είναι η γλυπτική, ενώ συμβαίνει ακριβώς το ανάποδο. Μόνο η γλυπτική θα μπορούσε να τον γλιτώσει, όπως φάνηκε αργότερα. Του απαγορεύει αυστηρά να ασκεί την τέχνη του. Τον πάνε στο εξωτερικό, αλλά δε βλέπει βελτίωση. Δέκα χρόνια βολοδέρνει στην Τήνο, αποπειράται να αυτοκτονήσει κι έπειτα τον κλείνουν για 16 χρόνια στο ψυχιατρείο της Κέρκυρας. Εκεί, χωρίς φάρμακα, μέσα στη βρόμα, δεμένος με αλυσίδες, αποτρελαίνεται. Η προσωπικότητα του μεγάλου καλλιτέχνη αποδομείται εντελώς.
Όταν πεθαίνει ο πατέρας του, η μάνα του τον ξαναπαίρνει στην Τήνο, ενώ είναι πια 51 ετών. Η γριά συνεχίζει να του απαγορεύει κάθε επαφή με το μάρμαρο και τη γλυπτική. Έχει πετάξει ανάκατα τα έργα του στο υπόγειο που το έχει κλειδωμένο. Μερικές φορές τον πιάνει να φτιάχνει κάποια προπλάσματα κρυφά και του τα σπάει. Ο μπάρμπα-Γιάννης είναι ο τρελός του χωριού. Γίνεται νεροκουβαλητής, οι χωριανοί του δίνουν τις κατσίκες τους να τις βοσκήσει, τα παιδιά τον κοροϊδεύουν κι αυτός τριγυρίζει κουρελής, μαζεύοντας από χάμω τις γόπες για να καπνίσει. Το βράδυ γυρίζει στο σπίτι του και κάθεται αμίλητος σε μια γωνιά, για να μην τον μαλώσει η γριά μάνα του. Η Αθήνα τον έχει ξεχάσει, το έργο του έχει τελειώσει πρόωρα.

29 Σεπτεμβρίου 2017

Δεν είναι ο κόσμος που σε απογοητεύει, είναι οι δικές σου προσδοκίες γι' αυτόν


Artist: Kuki WalschArtist: Kuki Walsch
Οι περισσότεροι άνθρωποι αισθάνονται πληγωμένοι, απογοητευμένοι και προδομένοι από την κοινωνία, τους συνανθρώπους τους, τον κόσμο. Αυτό όμως δεν είναι αλήθεια, είναι μια παραμόρφωση...

Οι άνθρωποι αυτοί είναι πληγωμένοι από τις δικές τους προσδοκίες για τον κόσμο και όχι από αυτόν. Οτιδήποτε κι αν συμβαίνει στον κόσμο είναι αληθινό, αυτό όμως που αυτοί σκέφτονται ότι θα έπρεπε να συμβαίνει στον κόσμο δεν είναι αληθινό. Δεν απογοητεύεσαι δηλαδή από τον κόσμο αλλά από τις δικές σου προβολές γι' αυτόν, στην απόσταση που δημιουργείται μέσα στο μυαλό σου ανάμεσα σε «αυτό που είναι» και αυτό «που θα έπρεπε να είναι» δημιουργείται η σύγκρουση.

Γνωρίζεις για παράδειγμα έναν άνθρωπο και λες «Τι υπέροχος άνθρωπος!». Και μετά από λίγο καιρό λες « Μα πόσο ανόητος, πόσο διεφθαρμένος άνθρωπος ήταν!». «Αγαπάς» κάποιον γι' αυτό που νομίζεις ότι είναι, για την εικόνα που εσύ έχεις φτιάξει γι αυτόν.

27 Σεπτεμβρίου 2017

Τον χωρισμό δεν τον συζητάς, τον ανακοινώνεις


Artist: Clark et Pougnaud (βσισμένο σε έργο του Edward Hopper)Artist: Clark et Pougnaud (βσισμένο σε έργο του Edward Hopper)
Χωρίζουμε για τον εαυτό μας και για κανέναν άλλον.


Την τελευταία περίοδο μιλώ με αρκετούς ανθρώπους που βρίσκονται στη διαδικασία λήψης απόφασης χωρισμού. Άλλοι πιο κοντά στην απόφαση αυτή, άλλοι πιο μακριά, άλλοι στη διερεύνησή της και άλλοι στην υλοποίησή της!

Βλέπω ανθρώπους που μετά από μία μεγάλη διαδρομή έφτασαν στο σημείο να αξιολογούν ως αρνητική τη σχέση που έχουν σε ότι αφορά τους ίδιους και την προσωπική τους εξέλιξη.

Συναισθήματα θυμού, πικρίας, νοσταλγίας, φόβου, ανασφάλειας και ενοχών συγκεχυμένα όλα μέσα τους, τους ωθούν όλο και περισσότερο στη λήψη αυτής της απόφασης. Και όταν αυτή η απόφαση έχει πλέον ληφθεί, πιάνω τον εαυτό μου να τους λέει: 'Τον χωρισμό δεν τον συζητάς, τον ανακοινώνεις!'

Απαραίτητη η συζήτηση, βασική και θεμελιώδης για το χτίσιμο της σχέσης, την επίλυση των διαφορών και την επικοινωνία με τον άλλον. Απαραίτητη για την εξέλιξη της σχέσης με τον άλλον, για το μοίρασμα και την συνύπαρξη.